Vluchtelingen, die samen $ 40 miljard aan motels bezitten

Al ooit gehoord van een groep vluchtelingen, die slechts één vijfhonderdste uitmaken van de hele bevolking, maar die na 35 jaar samen $ 40 miljard bezitten, en bijna één miljoen mensen te werk stellen?

Z’n groep bestaat, en het is het openingsverhaal waar Monish Pabrai zijn boek mee opent.

De Patels, een van oorsprong Indische kleine bevolkingsgroep, moesten in het begin van de jaren 70 vluchten, een deel kwam terecht in de VS.

Ook Papa Patel, deze man had een vrouw en drie tieners en was met hen gevlucht naar de VS. Ze kwamen terrecht in een klein stadje ergens in de VS. De bezittingen die ze bij hadden waren een paar duizend dollar waard. Niet genoeg om lang van te overleven. Dus moest Papa Platel werk vinden, niet gemakkelijk begin jaren 70 tijdens een zware recessie en met een serieuze taalhandicap.

Hij had de keuze om te gaan werken aan het minimumloon, amper genoeg om zijn familie te voeden.

Maar hij merkte ook op dat de motelindustrie in een zware crisis was beland. De Amerikaanse motels hadden zwaar te lijden onder de recessie en de hoge olieprijzen toen. Daardoor gingen veel motels op de fles en werden er veel gedwongen verkocht door de bank. (klinkt actueel niet?)

De banken hadden ook door dat nu verkopen eigenlijk geen optie was. Daardoor was het voorstel van Papa Platel zeer interessant, hij bood $ 5000 en leende de rest ($45 000) van het geld van de bank. Met als onderpand het motel zelf natuurlijk. De bank had zo een betere situatie dan een gedwongen verkoop, en Papa Platel had een motel voor $ 5000.

Het motel bood direct werk voor hem en zijn vrouw en in de vakantie en weekend ook voor zijn kinderen. Mooi meegenomen was dat je er gratis kon wonen, dus werd de huur of hypotheek ook al uitgespaard. De Platels leefden zeer sober en deden bijna alles zelf in hun hotel. Daardoor konden ze overleven met lage motel prijzen. Maar lage prijzen, die leiden ook tot een hogere bezettingsgraad en dat is meestal meer winst.

Reken even mee: zijn motel met 20 kamers, aan een prijs van $ 12 – $13 per dag en 50 tot 60% bezettingsgraad, leverde hem $ 50 000 omzet op per jaar. Met een intrestvoet van 11% moest hij $ 5000 intrest afbetalen per jaar en $ 5000 voor het kapitaal. Reken ook nog op $ 10 000 aan motelkosten (lakens, verwarming, herstellingen,…) En z’n $ 5000 aan levensonderhoud voor zijn gezin.Na de belastingen en alle kosten houdt hij zo dus $ 15 000 over. Na het eerste jaar! Niet slecht dus, met slechts $ 5000 als investering. En die $15 000 is slechts voor het eerste jaar.

Houd er ook rekening mee dat de recessie van tijdelijk aard is, en dat het in de toekomst bijna zeker rooskleuriger gaat worden.

In vergeljking met zijn job aan minimumloon, zou hij maar $ 6000 per jaar verdienen. En zou hij nog huur moeten betalen.

Kortom hij had niet zo veel te verliezen met zijn $ 5000 investering, maar wel enorm veel te winnen.

En dat is waar het hele boek om draait, soms vind je investeringen waar je duidelijk je HEEL veel mee kunt winnen en de maximale verlies is je inleg.

De lotto is z’n voorbeeld: inleg een paar euro, winst? Miljoenen.
Maar iedereen weet dat de kans op winst bij de lotto  heel klein is.

In het boek “The Dhandho Investor” legt Pabrai je uit dat er ook investeringen bestaan, waar de winstkansen zo hoog zijn, dat je wel dom bent om niet je “gokje” te wagen. Een zeer berekende gok uiteraard, want je wil geen geld verliezen.

Andere artikels:

• Mohnish Pabrai, een onbekende Buffett kloon
• Een value investing interview