Wat is een concurrentievoordeel?

Precies wat het woord zegt: een voordeel t.o.v.  je concurrenten. Maar wat kan dat zo al zijn? Eigenlijk kan een concurrentievoordeel zo goed als alles zijn. Enkele voorbeelden:

• Een goed distributienetwerk.
  Denk aan Coca-Cola of AB-Inbev, deze drankverkopers hebben over de hele wereld een zeer uitgebreid netwerk waar dat ze hun producten verkopen. Een cafébaas kan niet van vandaag op morgen van biermerk veranderen, wegens contracten, tapinstallatie, reclamelogo’s op het raam,…
  En Coca-Cola vind je in zo goed als elk dorp in de wereld. Begin daar maar eens tegen te concurreren.
• Een uitstekende merknaam.
  Shell, Neckermann, Apple, HP, Philips. Deze bedrijven beschikken over een uitstekende merknaam, die bijna iedereen kent. Een nieuwe deofabrikant zal al heel sterk (lees: met zeer veel korting en/of reclame) uit de hoek moeten komen om mannen massaal Axe te laten staan. Een ander voordeel van een uitstekende merknaam is dat het bedrijf gemakkelijker zijn prijzen kan verhogen. Veel mensen blijven namelijk toch trouw aan “hun merk”.
• Gigantische opstartkosten.
  Base, Mobistar, KPN, T-Mobile, allemaal hebben ze buiten mobiele telefonie nog iets gemeen: z’n business opstarten kost gigantisch veel geld en ook tijd. Een mobiel netwerk opbouwen doe je namelijk niet van vandaag op morgen. Denk aan al die masten, winkels, goed opgeleid personeel, … Daardoor is de kans op nieuwe concurrenten eerder klein.
• Moeilijk vervangbaar
  Ken je dat gevoel? Je koopt een printer tegen een leuke prijs je print een paar honderd pagina’s en de inkt is op. Vaak kom je er dan pas achter wat de echte prijs is van je apparaat. De dure inkt-cartridge kosten soms evenveel dan je toestel! De printerfabrikanten verkopen vaak hun printers met een kleine marge of soms zelfs met verlies. Ze rekenen er op dat eens je het toestel hebt je toch hun inkt koopt.  Ook Gillette past dit principe toe met hun scheermesjes. Toch houdt z’n strategie een risico in want soms zijn er bedrijven die bijvoorbeeld compatibele verkopen.

Dit soort concurrentievoordelen hebben toch wel één moeilijkheid als belegger, ze zijn namelijk heel moeilijk te waarderen, en vaak ook nogal subjectief. Want hoeveel is het merk “Windows” waard? Hoeveel zou Pepsi willen betalen voor het Coca-Cola’s netwerk? Allemaal niet gemakkelijk in te schatten.

Er bestaan zeer veel verschillende concurrentievoordelen, de ene al wat krachtiger dan het andere. Vaak zorgen z’n voordelen er voor dat concurrenten op een andere manier concurreren. Ahold en Delhaize gaan vaak voor service en keuze ipv met Aldi of Lidl te concurreren op prijs. Gewoon omdat ze weten dat ze z’n strijd niet tegen discounters kunnen winnen.

Kortom sectoren waar bepaalde spelers een zeer sterk voordeel hebben kennen ook vaak minder concurrentie. Toeval of niet, maar bedrijven met minder concurrentie hebben ook hogere winstmarges en dat is natuurlijk heel interessant voor aandeelhouders, niet voor de klanten.

• kopen eerder uitgespuwde aandelen dan de beurslievelingen.
• focussen op de intrinsieke waarde van een bedrijf en kopen alleen wanneer ze overtuigd zijn dat ze aanzienlijk minder betalen dan wat het bedrijf volgens hun waard is.
• kijken naar de lange termijn prestaties, eerder dan de resultaten uit het recente verleden en die tot het oneindige door te trekken naar de toekomst.
• begrijpen dat om de “markt te verslaan” je een portefeuille nodig hebt die anders is dan de markt.
• proberen eerder verliezen te vermijden dan op een index te verslaan. Wat ben je met -10% op je portefeuille, als de AEX -20% ging? Je hebt nog steeds verloren.
• investeren eerder op lange termijn, en dat drukken ze uit in jaren en niet maanden of kwartalen.
• doen liever zelf hun beleggershuiswerk op een grondige manier, dan enkel te handelen op basis van aandelentips.
• lezen de zakelijke verslagen van bedrijven zoals het jaarverslag en persberichten. Die informatie is vaak rijker dan de voorgekauwde info van de financiële media.
• proberen de bedrijfsfactoren te begrijpen en te analyseren, en hechten daar meer waarde aan dan dan bijvoorbeeld de intrest of olieprijs te voorspellen.
• zoeken naar fout geprijsde aandelen in verschillende sectoren, en laten zich niet limiteren door zaken zoals beurscapitalisatie en andere.
• nemen zelf beslissingen en beseffen dat ze er zelf voor verantwoordelijk zijn. Value investors zoeken dan ook niet excusen zoals “maar iedereen kocht toen” of  “iedereen had schrik” …
• geven hun fouten toe en zijn bereid daar uit te leren.

Vrije vertaling van verschillende bronnen: Value-investors insight, Forbs en anderen

Zoals je kan ziet is deze manier van beleggen veeleisend en niet gemakkelijk. Ze vraagt veel tijd en werk, maar vooral geduld.
Warren Buffett is de bekendste aanhanger van deze manier van beleggen.

Mocht je nog aanvullingen hebben voor deze lijst, dan mag je die altijd geven in de reacties onderaan.