Wat is een concurrentievoordeel?

Precies wat het woord zegt: een voordeel t.o.v.  je concurrenten. Maar wat kan dat zo al zijn? Eigenlijk kan een concurrentievoordeel zo goed als alles zijn. Enkele voorbeelden:

• Een goed distributienetwerk.
  Denk aan Coca-Cola of AB-Inbev, deze drankverkopers hebben over de hele wereld een zeer uitgebreid netwerk waar dat ze hun producten verkopen. Een cafébaas kan niet van vandaag op morgen van biermerk veranderen, wegens contracten, tapinstallatie, reclamelogo’s op het raam,…
  En Coca-Cola vind je in zo goed als elk dorp in de wereld. Begin daar maar eens tegen te concurreren.
• Een uitstekende merknaam.
  Shell, Neckermann, Apple, HP, Philips. Deze bedrijven beschikken over een uitstekende merknaam, die bijna iedereen kent. Een nieuwe deofabrikant zal al heel sterk (lees: met zeer veel korting en/of reclame) uit de hoek moeten komen om mannen massaal Axe te laten staan. Een ander voordeel van een uitstekende merknaam is dat het bedrijf gemakkelijker zijn prijzen kan verhogen. Veel mensen blijven namelijk toch trouw aan “hun merk”.
• Gigantische opstartkosten.
  Base, Mobistar, KPN, T-Mobile, allemaal hebben ze buiten mobiele telefonie nog iets gemeen: z’n business opstarten kost gigantisch veel geld en ook tijd. Een mobiel netwerk opbouwen doe je namelijk niet van vandaag op morgen. Denk aan al die masten, winkels, goed opgeleid personeel, … Daardoor is de kans op nieuwe concurrenten eerder klein.
• Moeilijk vervangbaar
  Ken je dat gevoel? Je koopt een printer tegen een leuke prijs je print een paar honderd pagina’s en de inkt is op. Vaak kom je er dan pas achter wat de echte prijs is van je apparaat. De dure inkt-cartridge kosten soms evenveel dan je toestel! De printerfabrikanten verkopen vaak hun printers met een kleine marge of soms zelfs met verlies. Ze rekenen er op dat eens je het toestel hebt je toch hun inkt koopt.  Ook Gillette past dit principe toe met hun scheermesjes. Toch houdt z’n strategie een risico in want soms zijn er bedrijven die bijvoorbeeld compatibele verkopen.

Dit soort concurrentievoordelen hebben toch wel één moeilijkheid als belegger, ze zijn namelijk heel moeilijk te waarderen, en vaak ook nogal subjectief. Want hoeveel is het merk “Windows” waard? Hoeveel zou Pepsi willen betalen voor het Coca-Cola’s netwerk? Allemaal niet gemakkelijk in te schatten.

Er bestaan zeer veel verschillende concurrentievoordelen, de ene al wat krachtiger dan het andere. Vaak zorgen z’n voordelen er voor dat concurrenten op een andere manier concurreren. Ahold en Delhaize gaan vaak voor service en keuze ipv met Aldi of Lidl te concurreren op prijs. Gewoon omdat ze weten dat ze z’n strijd niet tegen discounters kunnen winnen.

Kortom sectoren waar bepaalde spelers een zeer sterk voordeel hebben kennen ook vaak minder concurrentie. Toeval of niet, maar bedrijven met minder concurrentie hebben ook hogere winstmarges en dat is natuurlijk heel interessant voor aandeelhouders, niet voor de klanten.

• kopen eerder uitgespuwde aandelen dan de beurslievelingen.
• focussen op de intrinsieke waarde van een bedrijf en kopen alleen wanneer ze overtuigd zijn dat ze aanzienlijk minder betalen dan wat het bedrijf volgens hun waard is.
• kijken naar de lange termijn prestaties, eerder dan de resultaten uit het recente verleden en die tot het oneindige door te trekken naar de toekomst.
• begrijpen dat om de “markt te verslaan” je een portefeuille nodig hebt die anders is dan de markt.
• proberen eerder verliezen te vermijden dan op een index te verslaan. Wat ben je met -10% op je portefeuille, als de AEX -20% ging? Je hebt nog steeds verloren.
• investeren eerder op lange termijn, en dat drukken ze uit in jaren en niet maanden of kwartalen.
• doen liever zelf hun beleggershuiswerk op een grondige manier, dan enkel te handelen op basis van aandelentips.
• lezen de zakelijke verslagen van bedrijven zoals het jaarverslag en persberichten. Die informatie is vaak rijker dan de voorgekauwde info van de financiële media.
• proberen de bedrijfsfactoren te begrijpen en te analyseren, en hechten daar meer waarde aan dan dan bijvoorbeeld de intrest of olieprijs te voorspellen.
• zoeken naar fout geprijsde aandelen in verschillende sectoren, en laten zich niet limiteren door zaken zoals beurscapitalisatie en andere.
• nemen zelf beslissingen en beseffen dat ze er zelf voor verantwoordelijk zijn. Value investors zoeken dan ook niet excusen zoals “maar iedereen kocht toen” of  “iedereen had schrik” …
• geven hun fouten toe en zijn bereid daar uit te leren.

Vrije vertaling van verschillende bronnen: Value-investors insight, Forbs en anderen

Zoals je kan ziet is deze manier van beleggen veeleisend en niet gemakkelijk. Ze vraagt veel tijd en werk, maar vooral geduld.
Warren Buffett is de bekendste aanhanger van deze manier van beleggen.

Mocht je nog aanvullingen hebben voor deze lijst, dan mag je die altijd geven in de reacties onderaan.

Meestal gebruikt een belegger een welbepaalde stijl om te beleggen. Maar je kan natuurlijk ook combineren; je kan natuurlijk een waarde-portefeuille en een groei-portefeuille aanhouden. Maar meestal kan je de stijlen zien als een religie,  je gelooft er in of niet. Maar wat ze allemaal hebben is dat ze zoeken naar stijgende aandelen.

Groei beleggen

Zoals de naam al uitschijnt zijn groei beleggers op zoek naar bedrijven die een grote groei neezetten. Kenmerkend daarbij is dat beleggers veel willen betalen voor die groei. Bij snelle groei aandelen zie je vaak hoge koers/winst verhoudingen. Beleggers gaan er van uit dat die prijzen gerechtvaardigd zijn omdat de hoge groei in de toekomst zorgt voor veel meer winst. Een groot nadeel is dat wanneer de economie iets minder goed draait, dit soort aandelen enorm kunnen dalen.

Kenmerken van groei-aandelen: hoge koers/winst verhouding, sterke evolutie van de winst/omzet de afgelopen maanden of jaren, hoge winstmarges, sterke groei cashflow, grote organische groei.

Momentum beleggen

Momentum beleggers zijn beleggers die een trend volgen. Ze kopen vaak snel stijgende aandelen of sectoren omdat ze geloven dat die trend zich nog een tijdje zal verder zetten. Vaak gebruiken ze technische hulpmiddelen om te bepalen in welke trend een aandeel zit. Het spreekt voor zich dat deze stijl veel werk vraagt, je wil namelijk vermijden dat je aandelen koopt vlak voordat de trend zich keert. Op die manier kan je dan veel verliezen. Jammer genoeg zijn veel gewone mensen ook vaak momentum beleggers zonder dat ze het beseffen. Ze springen namelijk vaak te laat op de beurs met hun spaargeld. Vaak pas nadat er al grote stijgingen zijn geweest.

Value investing of waardebeleggen

Deze stijl staat ook bekend als tegendraads beleggen. Value investors of waardebeleggers kopen enkel aandelen van bedrijven waarvan ze vinden dat de huidige beurswaarde kleiner is dan de “fair value”of “echte waarde”. Die waarde hebben ze vaak zelf berekend en om nog strenger te zijn voor zichzelf willen ze vaak enkel kopen als de beurswaarde een stuk onder de faire waarde ligt. Vaak kom je dan uit bij bedrijven waar iets mis mee is. Bijvoorbeeld: Het kan zijn dat het bedrijf al jaren verlies maakt, maar nog op een berg cash zit. Door die verliezen is de beurskoers heel laag. Een value investor die vermoedt dat het allemaal wel meevalt kan dan aandelen van dit bedrijf kopen tegen een prikje. Als hij dan gelijk blijkt te hebben (soms door jaren te wachten) kan hij mooie winsten boeken.

Kenmerken value investing: tegendraads, geduldig, saai, serieus leeswerk en berekenwerk

Dividendbeleggen

Deze beleggers zoeken naar aandelen van bedrijven die een goed (traag groeiend) dividend uitkeren. Vaak gaat het om grote bedrijven die actief zijn in relatief voorspelbare sectoren zoals de telecom of (voor de crisis) de banksector. Door de grote voorspelbaarheid konden deze bedrijven een dividendbeleid hebben dat er op gericht was om jaarlijks iets meer dividend uit te betalen. Dat heeft vaak tot gevolg dat ze trouwe aandeelhouders aantrekken.

Kenmerken voor dividendbedrijven: vaak grote bedrijven, stabiele trage groei, voorspelbare sector, lage schuldgraad, hoog dividendrendement.

Dit lijstje van beleggingsstijlen is zeker niet compleet. Mocht jij er nog weten, dan mag je dit altijd melden in de reacties.

Jammer genoeg heeft deze arme man zware emotionele problemen. Psychiaters zouden hem manisch depressief noemen, gewone mensen: wispelturig. Hij heeft namelijk de eigenschap dat als hij goed gezind is dat hij aandelen koopt tegen hoge prijzen, verkopen doet hij dan niet graag, enkel natuurlijk als iemand nog meer wil bieden. Maar op zijn mindere dagen draait alles om. Op die momenten kan hij meestal niet snel genoeg zijn aandelen kwijt zijn tegen eender welke (lage) prijs. Hij koopt op die momenten zeker niets, want telkens weer lijkt het of de hele wereld zal vergaan.

Mister Market heeft ook nog een andere eigenschap: hij geeft er niets oom als je hem totaal negeert. Als je zijn prijzen niet interessant vind dan kom je gewoon morgen terug. Hij blijft (ongezien van zijn gemoed) steeds even goede vrienden met je. Zoals je al merkt is het leuk zaken doen met deze zielige figuur. Je kan dus soms goedkoop van hem kopen en later weer duur verkopen, zonder dat hij je iets verwijt. Het is zijn bankrekening die interessant voor jou kan zijn, niet de onzin die hij meestal uitkraamt.

Deze beschrijving van Mister Market heeft Buffett niet zelf uitgevonden maar is een concept dat zijn leermeestar Benjamin Graham neerschreef in het boek “The Intelligent Investor”.

De laatste twintig jaar kreeg Buffett en andere value investors bakken kritiek omdat ze handelen volgens het concept van Mister Market. De markten zouden namelijk altijd efficiënt zijn, zoals verteld door vele professionals en academici. Het enige middel dat je had om te beleggen volgens dit denkbeeld was dat je er voor kon kiezen om meer of minder risico te nemen.

Degene die de beurs klopten waren degene die gewoon geluk hadden. Buffett verwerpt deze kritiek en zegt dat als de markten efficiënt waren, hij nooit rijk zou zijn geworden.

Op korte termijn is de beurs een stemmachine, op lange termijn een weegmachine.

Het klopt dus volledig dat de beurs altijd gelijk heeft op kortere termijn, maar als jij weet dat de waarde van een aandeel meer waard is dan wat je nu krijgt, waarom wacht je dan niet met verkopen?